A Dream
In visions of the dark night
I have dreamed of joy departed-
But a waking dream of life and light
Hath left me broken-hearted.
Ah! what is not a dream by day
To him whose eyes are cast
On things around him with a ray
Turned back upon the past?
That holy dream- that holy dream,
While all the world were chiding,
Hath cheered me as a lovely beam
A lonely spirit guiding.
What though that light, thro' storm and night,
So trembled from afar-
What could there be more purely bright
In Truth's day-star?
Edgar Allan Poe
Interpretation :
Its a very interesting poem that describes a man who is in search of happiness and how does he get that happiness is also described in the poem. I think it is a poem based on the poet that is Edgar Allan Poe because if you have read his biography who would firstly notice that his life was full of sorrow and disaster. I love this poem because it tells us that if there is sorrow in your heart you should not be afraid of anything, you should face that situation and come out with happiness as your trophy. So, where there is a will there is a way. we have to see the solutions.
Tamer Butur
8 Mayıs 2010 Cumartesi
19 Nisan 2010 Pazartesi
Peace, Peace, Please,
Please, Peace, Please,
There’s something we should do
That’s not been done
Something we can win
That’s not been won
Something we can SHOUT OUT
To end all their brutal war games
We Want Peace
Case for war was fake,
Don’t let it fade
More lives can be saved
Got to be brave
Something we can shout out,
We want peace, and we want it right now
Talking is Free
All we want is Peace
All we need is Peace
All we ask is Peace, Please
Peace is all we want
All we crave is Peace
All we miss is Peace
All we lack is Peace
Peace is all we want
Something we can ask,
Before it’s blown
Something we can grow
Before it’s grown
Small green shoots of Peace
To educate next infancy
Believe me
All we want is Peace
All we crave is Peace
All we wish is Peace, please
Peace is all we ask
It’s not a big task
Believe me
It’s easy.
All we want is Peace, All we want is Peace,
All we need is Peace, All we need is Peace.
Peace is all we want,
Peace is all we want
Peace is all we need,
Peace is all we need.
Gordon David
O my Luve's like a red, red rose
That's newly sprung in June;
O my Luve's like the melodie
That's sweetly played in tune.
As fair art thou, my bonnie lass,
So deep in luve am I;
And I will luve thee still, my dear,
Till a' the seas gang dry:
Till a' the seas gang dry, my dear,
And the rocks melt wi' the sun;
I will luve thee still, my dear,
While the sands o' life shall run.
And fare thee weel, my only Luve,
And fare thee weel awhile!
And I will come again, my Luve,
Tho' it ware ten thousand mile.
Robert Burns
Poems
BEAUTY
John Masefield
Have seen dawn and sunset on moors and windy hills
Coming in solemn beauty like slow old tunes of Spain:
I have seen the lady April bringing in the daffodils,
Bringing the springing grass and the soft warm April rain.
I have heard the song of the blossoms and the old chant of the sea,
And seen strange lands from under the arched white sails of ships;
But the loveliest things of beauty God ever has showed to me
Are her voice, and her hair, and eyes, and the dear red curve of her lips.
John Masefield
Have seen dawn and sunset on moors and windy hills
Coming in solemn beauty like slow old tunes of Spain:
I have seen the lady April bringing in the daffodils,
Bringing the springing grass and the soft warm April rain.
I have heard the song of the blossoms and the old chant of the sea,
And seen strange lands from under the arched white sails of ships;
But the loveliest things of beauty God ever has showed to me
Are her voice, and her hair, and eyes, and the dear red curve of her lips.
15 Mart 2010 Pazartesi
Our trip to ITALIA
We were in Germany and we took the plane from Bremen to Milano. We flew with the company Ryanair because it was really cheap. It was not expensive but not so comfortable. We always had to take Buses to reach the downtown, but it was fine.
I really wanted to discover Italia and all these beautiful places. Milano was not so great. We arrived at 9 am on the 2nd of September. We visited a bit the city and the castle. The weather was not nice, it was rainy. We spend the night in the airport in order to take the plane to Roma the next day.
We stayed two days in Roma. The first thing that we had to do was to find somewhere to sleep. That was so hard but after a while we found a place to stay. We asked people and they gave us lots of addresses that we had to go to. A nice girl gave us some addresses for Venezia. We finally found, and we were in a room with four Americans. We went out to discover the city and the historical sites. We saw the Colosseum, lots of beautiful churches, the Pantheon, the Piazza Navona, Trevi Fountain, the Spanish Steps, the Vatican and St. Peter’s Square. We ate in restaurants really delicious pizzas. Roma was great and very interesting. We had lots of fun.
On the 5th of September, after an other night at the airport, we arrived in Venezia. The weather was nice and really sunny. We found the Ostello Santa Fosca Venezia. It was in a university, a bit strange but fine. We were so tired and wanted to have a rest but we could not enter the room before 4 pm. So, we decided to have a walk and discover the surroundings. We went to the Piazza San Marco, the Rialto Bridge, the Correr Museum, the Marble Church, and Fondaco dei Turchi.
We wanted to eat something really special, we ate Lasagna. This is a classic Italian pasta casserole dish, it is made of alternate layers of pasta, soft cheese or a cream sauce, and often a tomato sauce. It was very tasty.
We walked a lot in Venezia. We saw a small festival on the water with a lot of “Gondolas”. Gondola is a traditional, flat-bottomed Venetian rowing boat, and really famous in Venezia.
This was great trip, even if it was sometimes really hard. We were not so well organized, that is why sometimes we had some difficulties. But in the end, we just keep the best memories of it. This was a great experience and adventure.
Tamer BUTUR
4/B
28 Şubat 2010 Pazar
Silvio Berlusconi 'avoiding justice', demonstrators say
Critics accuse Mr Berlusconi of seeking to silence the judiciary
Ten of thousands of Italians have demonstrated in Rome against Prime Minister Silvio Berlusconi, over what they say are attempts to evade justice.
Mr Berlusconi is on trial in two corruption cases. But legislation being discussed in parliament would in effect stop him going to court.
The protesters accuse the PM of seeking to undermine the legal system.
He says he is the victim of political persecution by the judiciary, which he recently compared to the Taliban.
Some demonstrators carried banners reading: "Enough, the law is the same for everyone."
"We are starved of legality," said Angelo Bonelli, head of Italy's Green party. "Today, the real Taliban is Berlusconi who wants to tie the hands of the magistrates."
On Friday, Mr Berlusconi told supporters there was "a subversive aim" of bringing down his government.
"If the prosecutors don't like a law then they challenge it and it gets rejected by the courts," he said. "We are in the hands of this band of Taliban."
Italy's National Association of Magistrates condemned Mr Berlusconi's speech as "an intolerable escalation of insults and aggression".
The exchange prompted President Giorgio Napolitano to call for calm.
Mr Berlusconi is on trial for allegedly bribing British lawyer David Mills into providing false testimony in previous trials, and for alleged tax fraud relating to business before he entered politics.
Two bills being considered by MPs would suspend legal proceedings.
Critics accuse Mr Berlusconi of seeking to silence the judiciary
Ten of thousands of Italians have demonstrated in Rome against Prime Minister Silvio Berlusconi, over what they say are attempts to evade justice.
Mr Berlusconi is on trial in two corruption cases. But legislation being discussed in parliament would in effect stop him going to court.
The protesters accuse the PM of seeking to undermine the legal system.
He says he is the victim of political persecution by the judiciary, which he recently compared to the Taliban.
Some demonstrators carried banners reading: "Enough, the law is the same for everyone."
"We are starved of legality," said Angelo Bonelli, head of Italy's Green party. "Today, the real Taliban is Berlusconi who wants to tie the hands of the magistrates."
On Friday, Mr Berlusconi told supporters there was "a subversive aim" of bringing down his government.
"If the prosecutors don't like a law then they challenge it and it gets rejected by the courts," he said. "We are in the hands of this band of Taliban."
Italy's National Association of Magistrates condemned Mr Berlusconi's speech as "an intolerable escalation of insults and aggression".
The exchange prompted President Giorgio Napolitano to call for calm.
Mr Berlusconi is on trial for allegedly bribing British lawyer David Mills into providing false testimony in previous trials, and for alleged tax fraud relating to business before he entered politics.
Two bills being considered by MPs would suspend legal proceedings.
28 Şubat'ın YILDÖNÜMÜ
28 Şubat'ın YILDÖNÜMÜ: Adına DARBE denilen son vakadan bu yana 13 yıl geçti
DARBE AMA POST MODERN DARBE OLARAK TANIMLANAN 28 ŞUBAT SÜRECİNİ, RADİKAL GAZETESİ YAYIN YÖNETMENİ İSMET BERKAN BİZE BÖYLE HATIRLATIYOR:
Bugün, tarihimizdeki bir başka sevimsiz günün, 28 Şubat’ın yıldönümü. 1997 yılında bugün, Milli Güvenlik Kurulu, rekor sayılabilecek uzunlukta bir toplantı yapmış, dönemin Başbakanı Necmettin Erbakan, Başbakan Yardımcısı Tansu Çiller ve diğer bakanların varlıklarına rağmen MGK’da hükümeti siyaseten çok zor durumda bıraka-cak bir dizi tedbirin uygulanmasına karar verilmişti. Bu tedbirlerden bazıları bugün bile hâlâ yürürlükte.Türkiye’yi 28 Şubat’a getiren günler çok ama çok hızlı yaşandı. Ülkemizde yaşadığımız ve sonunda hep demokrasinin ya tamamen ortadan kalkması veya çok yaralanmasıyla sonuçlanan bütün büyük meselelerde olduğu gibi, 28 Şubat’a giden süreçte de, ciddi yönetim hataları önemli rol oynadı.Ancak, bana kalırsa esas 28 Şubat’ı izleyen dönemde, yani Necmettin Erbakan’ın Başbakanlık görevinden istifa etmek zorunda kaldığı 17 Haziran 1997’ye kadar geçen yaklaşık üçbuçuk aylık sürede, çok daha vahim, çok daha önemli gelişmeler yaşandı, bunlar travmatik izler bıraktı.Bugünden bakınca Türk siyasetçilerinin, bütün partilerin o üçbuçuk aydan ve sonrasından dersler çıkarması beklenir, ama bu dersler tam olarak çıkmış değil hâlâ. (Benzer dersleri medyanın da çıkarması gerekir ancak benim objektif gözlemim medyanın siyasetçilere göre daha tutarlı biçimde ders çıkardığı ve aynı hataları geride kalan yıllarda yapmadığı şeklinde. Hata hiç yapılmıyor, eski alışkanlıklar hiç sürdürülmüyor değil ama genele bakıldığında demokrasiyi kötü anlamda etkilememek için daha dikkatli bir medya tutumu var. Elbette her şey göreli, çok daha iyi de olabilir.)Çok kabaca özetleyecek olursak 28 Şubat, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin, siyasi sistemi darbe yapmakla tehdit etmesi, siyasetçilerin de darbe olmasın, parla-mento kapanmasın diye TSK’ya boyun eğmeleridir.Gerçekte darbe yapılıp yapılmayacağını bilmiyoruz, hiçbir zaman da bilemeyeceğiz. Bu konuda tek bildiğimiz, Erbakan hükümetinin istifa etmesinden sonra kurulan hükümetin Milli Savunma Bakanı İsmet Sezgin’e dönemin Genelkurmay Başkanı İsmail Hakkı Karadayı’nın söylediği, ‘Nizamiyeden döndük’ cümlesi.Yani bu anlamda 28 Şubat bir psikolojik harekâttı. Sadece askerler tarafından icra edilmeyen, iş dünyasından medyaya kadar pek çok kesimin gönüllü biçimde iştirak ettiği bir psikolojik harekât. Bu harekât sonunda başarılı oldu, özellikle koalisyon ortağı Doğru Yol Partisi’nden pek çok milletvekili korkutuldu ve partilerinden istifa etmeleri sağlandı. Bu yolla da hükümet düşürüldü.Aradan geçen onca süreye, köprülerin altından akan onca suya rağmen 28 Şubat’ın hayaleti hâlâ aramızda dolaşıyor. Daha bu yazı yazılırken 2002 sonu 2003 başında bir darbe planladığı öne sürülen onlarca eski veya mevcut TSK mensubu ya tutuklu ya da gözaltında. Daha yeni, 2009 bahar aylarına ait ‘Kafes’ isimli bir plan daha ortaya çıkarıldı.Yani, 28 Şubat’ı da yapan gelenek, TSK içinde tarihin çöp sepetine falan atılmış değil, hâlâ canlı. 27 Mayıs darbesini 1963 Talat Aydemir girişimlerinin izlemesi gibi belki bugün de 28 Şubat’ı benzer girişimlerin izlediği gerçeğine tanık oluyoruz. Ve hiç ummam ama belki daha da olacağız. Hatta kim bilir belki çılgınlıklar bile yaşanacak.Ama tabii geçmişe göre çok farklı bir Türkiye’de yaşıyoruz. İlk kez, darbe girişimleri yargılanıyor Türkiye’de. Darbe girişimcilerinin destekçisi yok gibi bir şey; ne iş dünyası ne de medya askeri darbe tehditlerine pabuç bırakıyor; zaten böyle olduğu için de artık tehditten değil açıkça darbeden söz eden planlar hazırlanıyor.Türkiye, bir çocukluk hastalığını en sonunda yeniyor. Bizi defalarca yatağa düşüren, enerjimizi ve zamanımızı çalan, geleceğimizi çalan bu hastalıktan kurtuluyoruz belki de.Ama diyorum ya, işler çok da paralel gitmiyor. Bir yandan ülkede demokrasinin bir daha askerler tarafından kesintiye uğratılmayacağına ilişkin büyük ümitlerimiz var, bir yanda da Anayasası’nda hâlâ darbecilere yargı dokunulmazlığı sağlayan bir madde bulunan bir ülkeyiz. Bir yandan 28 Şubat’ı lanetliyoruz, bir yandan 28 Şubat uygulamalarını yürürlükten kaldırmaya cesaretimiz yok. Bir yandan asker darbe yapmasın diyoruz, bir yandan o darbelere genel kamuoyu meşruiyetini sağlayan başlıca şey olan kuvvetler ayrılığının yokluğunu, sistemimizde denge-fren mekanizmalarının olmamasını dert etmiyoruz.Elbette demokrasi bir ülkeye bir sabah ansızın gelmez, bu bir süreç meselesi. Ancak o süreçte önceliklerin doğru belirlendiğinden, hatta bir öncelik sıralaması yapılıp yapılmadığından da emin değiliz.1997 Haziran’ında Erbakan istifaya zorlanıp sonra da yerine Mesut Yılmaz Başbakan olduğunda, dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ona üç tane mektup yazmıştı. Bu mektuplardan biri, taze Başbakan Yılmaz’a, ülkeyi normalleştirmesini öğütlüyordu.13 yıl sonra hâlâ normalleşme ihtiyacını konuşuyoruz, unutmayın!
DARBE AMA POST MODERN DARBE OLARAK TANIMLANAN 28 ŞUBAT SÜRECİNİ, RADİKAL GAZETESİ YAYIN YÖNETMENİ İSMET BERKAN BİZE BÖYLE HATIRLATIYOR:
Bugün, tarihimizdeki bir başka sevimsiz günün, 28 Şubat’ın yıldönümü. 1997 yılında bugün, Milli Güvenlik Kurulu, rekor sayılabilecek uzunlukta bir toplantı yapmış, dönemin Başbakanı Necmettin Erbakan, Başbakan Yardımcısı Tansu Çiller ve diğer bakanların varlıklarına rağmen MGK’da hükümeti siyaseten çok zor durumda bıraka-cak bir dizi tedbirin uygulanmasına karar verilmişti. Bu tedbirlerden bazıları bugün bile hâlâ yürürlükte.Türkiye’yi 28 Şubat’a getiren günler çok ama çok hızlı yaşandı. Ülkemizde yaşadığımız ve sonunda hep demokrasinin ya tamamen ortadan kalkması veya çok yaralanmasıyla sonuçlanan bütün büyük meselelerde olduğu gibi, 28 Şubat’a giden süreçte de, ciddi yönetim hataları önemli rol oynadı.Ancak, bana kalırsa esas 28 Şubat’ı izleyen dönemde, yani Necmettin Erbakan’ın Başbakanlık görevinden istifa etmek zorunda kaldığı 17 Haziran 1997’ye kadar geçen yaklaşık üçbuçuk aylık sürede, çok daha vahim, çok daha önemli gelişmeler yaşandı, bunlar travmatik izler bıraktı.Bugünden bakınca Türk siyasetçilerinin, bütün partilerin o üçbuçuk aydan ve sonrasından dersler çıkarması beklenir, ama bu dersler tam olarak çıkmış değil hâlâ. (Benzer dersleri medyanın da çıkarması gerekir ancak benim objektif gözlemim medyanın siyasetçilere göre daha tutarlı biçimde ders çıkardığı ve aynı hataları geride kalan yıllarda yapmadığı şeklinde. Hata hiç yapılmıyor, eski alışkanlıklar hiç sürdürülmüyor değil ama genele bakıldığında demokrasiyi kötü anlamda etkilememek için daha dikkatli bir medya tutumu var. Elbette her şey göreli, çok daha iyi de olabilir.)Çok kabaca özetleyecek olursak 28 Şubat, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin, siyasi sistemi darbe yapmakla tehdit etmesi, siyasetçilerin de darbe olmasın, parla-mento kapanmasın diye TSK’ya boyun eğmeleridir.Gerçekte darbe yapılıp yapılmayacağını bilmiyoruz, hiçbir zaman da bilemeyeceğiz. Bu konuda tek bildiğimiz, Erbakan hükümetinin istifa etmesinden sonra kurulan hükümetin Milli Savunma Bakanı İsmet Sezgin’e dönemin Genelkurmay Başkanı İsmail Hakkı Karadayı’nın söylediği, ‘Nizamiyeden döndük’ cümlesi.Yani bu anlamda 28 Şubat bir psikolojik harekâttı. Sadece askerler tarafından icra edilmeyen, iş dünyasından medyaya kadar pek çok kesimin gönüllü biçimde iştirak ettiği bir psikolojik harekât. Bu harekât sonunda başarılı oldu, özellikle koalisyon ortağı Doğru Yol Partisi’nden pek çok milletvekili korkutuldu ve partilerinden istifa etmeleri sağlandı. Bu yolla da hükümet düşürüldü.Aradan geçen onca süreye, köprülerin altından akan onca suya rağmen 28 Şubat’ın hayaleti hâlâ aramızda dolaşıyor. Daha bu yazı yazılırken 2002 sonu 2003 başında bir darbe planladığı öne sürülen onlarca eski veya mevcut TSK mensubu ya tutuklu ya da gözaltında. Daha yeni, 2009 bahar aylarına ait ‘Kafes’ isimli bir plan daha ortaya çıkarıldı.Yani, 28 Şubat’ı da yapan gelenek, TSK içinde tarihin çöp sepetine falan atılmış değil, hâlâ canlı. 27 Mayıs darbesini 1963 Talat Aydemir girişimlerinin izlemesi gibi belki bugün de 28 Şubat’ı benzer girişimlerin izlediği gerçeğine tanık oluyoruz. Ve hiç ummam ama belki daha da olacağız. Hatta kim bilir belki çılgınlıklar bile yaşanacak.Ama tabii geçmişe göre çok farklı bir Türkiye’de yaşıyoruz. İlk kez, darbe girişimleri yargılanıyor Türkiye’de. Darbe girişimcilerinin destekçisi yok gibi bir şey; ne iş dünyası ne de medya askeri darbe tehditlerine pabuç bırakıyor; zaten böyle olduğu için de artık tehditten değil açıkça darbeden söz eden planlar hazırlanıyor.Türkiye, bir çocukluk hastalığını en sonunda yeniyor. Bizi defalarca yatağa düşüren, enerjimizi ve zamanımızı çalan, geleceğimizi çalan bu hastalıktan kurtuluyoruz belki de.Ama diyorum ya, işler çok da paralel gitmiyor. Bir yandan ülkede demokrasinin bir daha askerler tarafından kesintiye uğratılmayacağına ilişkin büyük ümitlerimiz var, bir yanda da Anayasası’nda hâlâ darbecilere yargı dokunulmazlığı sağlayan bir madde bulunan bir ülkeyiz. Bir yandan 28 Şubat’ı lanetliyoruz, bir yandan 28 Şubat uygulamalarını yürürlükten kaldırmaya cesaretimiz yok. Bir yandan asker darbe yapmasın diyoruz, bir yandan o darbelere genel kamuoyu meşruiyetini sağlayan başlıca şey olan kuvvetler ayrılığının yokluğunu, sistemimizde denge-fren mekanizmalarının olmamasını dert etmiyoruz.Elbette demokrasi bir ülkeye bir sabah ansızın gelmez, bu bir süreç meselesi. Ancak o süreçte önceliklerin doğru belirlendiğinden, hatta bir öncelik sıralaması yapılıp yapılmadığından da emin değiliz.1997 Haziran’ında Erbakan istifaya zorlanıp sonra da yerine Mesut Yılmaz Başbakan olduğunda, dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ona üç tane mektup yazmıştı. Bu mektuplardan biri, taze Başbakan Yılmaz’a, ülkeyi normalleştirmesini öğütlüyordu.13 yıl sonra hâlâ normalleşme ihtiyacını konuşuyoruz, unutmayın!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)